Mijn struggle met Feministen dragen geen roze…


boeken / maandag, september 9th, 2019

Hoe begin je je verhaal over een boek dat alom wordt geprezen om zijn inclusiviteit met het gevoel dat jij je juist compleet niet gezien voelde door het boek. Dat is mijn grootste struggle met Feministen Dragen Geen Roze, maar het is helaas niet de enige. Hoewel ik het in de kern een heel goed en belangrijk boek vond liet het me achter met een gevoel dat ik sinds de middelbare school niet meer zo intens heb ervaren… alsof ik er niet bij hoorde.

Voordat ik begin wil ik even verduidelijken dat ik dit absoluut geen slecht boek vond. Het staat vol met essays van dappere, sterke vrouwen die zich elk op hun eigen manier inzetten voor hun feministische overtuigingen. Dat vind ik enorm bewonderenswaardig. Het gevaar lopend dat dit klinkt als een break-up cliché: Het ligt aan mij, niet aan het boek. Dus lees vooral het boek om je eigen mening te vormen.

feministen dragen geen roze craving pages

Zoals ik al zei is Feministen Dragen Geen Roze een verzameling essays geschreven door vrouwen die zich hardmaken voor intersectionele gelijkheid. Ik vond elk verhaal enorm krachtig en daar begon ook het probleem. Door de indrukwekkende verhalen begon ik steeds meer op te kijken tegen de stoere, succesvolle vrouwen erachter. En jammer genoeg voelde ik mezelf daardoor steeds onbeduidender wat natuurlijk nooit echt een fijn gevoel is. Natuurlijk is dit niet de bedoeling van dit boek en ik bleef mezelf voorhouden dat dit een probleem in mij is en dat het boek er niets aan kon doen… maar toch bleef het knagen.

In dit boek, en vrijwel alle andere boeken over het onderwerp, komen namelijk voornamelijk inspirerende, ‘succesvolle’ vrouwen aan het woord. Er wordt heel vaak gesproken over inclusiviteit en ik snap dat er inderdaad vrouwen aan het woord komen van zeer diverse achtergronden, maar als je alleen daarnaar kijkt dan schiet je heel veel mannen en vrouwen tekort.

Wat ik heel erg miste in dit boek (en eigenlijk in heel veel boeken) is diversiteit in opleidingsniveau. De vrouwen die aan het woord kwamen zijn elk op hun eigen manier zeer ‘grote namen’ in hun respectievelijke velden, en daardoor voelde het alsof ik toch nooit zou kunnen bereiken wat deze dames voor elkaar hebben gebokst en in alle eerlijkheid vond ik dat erg demotiverend. Hoewel de dames stuk voor stuk benadrukten dat iedereen op zijn of haar eigen manier feminisme de wereld in kan dragen miste ik verhalen over ‘kleinere’ bijdragen die net zo belangrijk zijn voor verandering als grootse daden. Ik denk persoonlijk dat een boek zoals Feminisme Dragen Geen Roze, méér zou kunnen bereiken wanneer de inspirerende verhalen in het boek ook verhalen bevatte van kleine heldendaden die voor veel lezers vele malen haalbaarder zijn dan de grootse ondernemingen die in dit boek worden beschreven.

Voor mij betekent feminisme dat iedereen gelijk moet zijn én vrij moet zijn om zijn of haar geluk na te streven (zolang hiermee niemand anders wordt gekwetst). Ik doe dit door anderen erop aan te spreken wanneer zij iets zeggen dat niet door de beugel kan en door mijn best te doen dezelfde normen en waarden door te geven aan mijn zoon. Ik zou meer willen doen, maar in alle eerlijkheid weet ik niet hoe of wat. Ik hoopte inspiratie op te doen in dit boek, maar helaas bleek dat niet te lukken. Daarom richt ik me voor inspiratie tot mijn favoriete feministische podcasts: die van DamnHoney en de Pyjama Party Podcast.

Ik heb ervoor gekozen om dit boek geen sterrenwaardering te geven. Het is namelijk een boek waarvan de waarde wordt bepaald door de lezer. Iedereen zal er iets anders uit halen of juist – net als ik – tegen iets anders aanlopen. Ik hoop dat je het boek oppikt en zelf beoordeeld welke waarde dit boek voor jou heeft.

Heb jij wel eens besloten een boek niet te waarderen?

4 thoughts on “Mijn struggle met Feministen dragen geen roze…

  1. Ik heb hier wel eens doorheen gebladerd in de boekwinkel, dus ik heb wel een idee van de inhoud. Op basis daarvan kan ik me jouw gevoel heel goed voorstellen! Het geeft je – onterecht! – het idee dat je niet meetelt als je niet superambitieus bent en de top hebt bereikt.

  2. Ik heb deze liggen en was bij het kopen heel enthousiast. Maar ik merk dat ik er niet vaak naar om kijk. Ik lees er af en toe een essay in maar het pakt me niet echt omdat het ook een beetje als ver van mijn bed show wat ze vertellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.