Huidige obsessie; The Magicians


entertainment / dinsdag, maart 13th, 2018

Een poosje geleden kwam bij de Leesbeesten Leesclub de televisieserie THE MAGICIANS ter sprake. Een serie waarvan ik een poos geleden de eerste vier afleveringen heb gekeken om vervolgens te besluiten dat ik eerst het boek wilde lezen. Ik kocht het eerste boek in de trilogie van Lev Grossman ter plekke bij boekhandel Van Piere en begon er meteen de volgende dag al in te lezen.

Het verhaal sprak me vanaf de eerste bladzijde enorm aan. Ik heb het wel eens liefhebbend “Harry Potter for assholes” horen noemen en ik kan me prima vinden in de meest positieve definitie van die omschrijving. Het is magisch en mooi, maar ook behoorlijk plat en hilarisch. Ik kon de serie gewoon niet meer weerstaan! Ik wilde wat ik las in het echt zien. Zo heb ik in hele korte tijd alle reeds beschikbare DVD’s van de serie gebinged en ik ben verliefd.

Waar gaat het over?

In zowel het boek als de serie (ik kom straks terug op een cruciaal verschil tussen de twee) maak je als lezer kennis met Quentin Coldwater. Hij is een hele gewone – zeg maar gerust ‘saaie’ – jongen die op een dag ontdekt dat de magie waarin hij zo graag wil geloven echt bestaat. En alsof dat nog geen reden genoeg is voor een feestje wordt hij ook nog eens toegelaten aan een prestigieuze school voor magiërs; Brakebills. Wanneer hij samen met een aantrekkelijke medestudente een spreuk verknoeit zet hij de deur open voor een kwaad waar hij nog lang niet tegen is opgewassen.

De serie is wel even anders dan het boek. Om te beginnen zijn de personages op de buis een paar jaar ouder dan die in het boek. Maar dat mag de pret niet drukken. Of… eigenlijk maakt het de serie alleen maar smeuïger omdat de thema’s in de serie hierdoor ook wat volwassener zijn dan in het boek. Dat betekent trouwens niet dat er in het boek preuts ‘potverdikkie’ wordt gezegd als iets niet naar wens verloopt hoor.

Waarom is het zo verslavend?

Mijn lievelingsseries hebben vaak één ding met elkaar gemeen; humor. Ik houd van boeken, films en series die zichzelf niet verschrikkelijk serieus nemen. Neem een andere favoriet van mij; SUPERNATURAL bijvoorbeeld. Een van mijn favoriete dingen aan deze serie zijn momentjes zoals deze…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.