Geen koude klauwen meer tijdens het schrijven

Mensen zeggen wel eens dat je het warm krijgt van beweging, maar voor typen gaat dat niet op. Althans niet voor mij. Waar ik ook werk in huis en ongeacht hoe hoog de verwarming staat; ik krijg altijd koude handen als ik typ. Vorige week besloot ik dat op te lossen voor een stel vingerloze handschoenen te gaan kopen bij de Zeeman, maar helaas kon ik daar niet slagen voor wat ik zocht. Dus nam ik the next best thing mee naar huis: een bol wol waarmee ik ze zelf kon maken.

Nu mogen jullie best wel weten dat het een behoorlijke tijd geleden is dat ik voor het laatst heb gehaakt. Ik ben vol goede moed aan verschillende patronen begonnen om zo’n dertig minuten later mijn werkje al vloekend weer uit te halen omdat er iets niet klopte. Uiteindelijk kwam ik een patroon tegen voor vingerloze wanten met een prachtige, schub-achtige structuur. Het zag er ingewikkeld uit, maar ik vond ze zo mooi dat ik toch een poging moest wagen.

Gelukkig vond ik in plaats van een geschreven patroon ook een video van Lauren Lewis met heldere uitleg. Aan de hand daarvan heb ik de handschoenen gemaakt. Hieronder vind je de bewuste video…

Uiteindelijk vond ik de eerste handschoenen eigenlijk te mooi om ze alleen maar in mijn kantoortje te dragen tijdens het schrijven. Daarom heb ik besloten om die cadeau te doen aan een heel speciaal iemand.

Voor het tweede paar heb ik wat eenvoudigere wol gekocht en in een middag maakte ik het tweede paar. Ik ben echt heel erg blij met het resultaat, want ze zijn enorm warm en knus. Ik voel me echt net een draakje met zo’n geschubde handschoentjes.

Haken is mijn selfcare

Eigenlijk haak ik vooral zo weinig de laatste tijd omdat het een hobby is waar ik op terug val wanneer het rommelt in mijn hoofd. Ik worstel al sinds mijn puberteit met mijn mental health. Ik ben gediagnosticeerd met PTSS, sociale angststoornis en depressie en zelfs wanneer de figuurlijk gesproken het zonnetje schijnt, weet ik dat de dreiging van donderwolken heel reëel is.

Sinds vorige week gaat het weer wat minder met me. Ik voel het aan alles. Met name aan de tegenzin waarmee ik mezelf ’s morgens uit bed moet slepen en het feit dat ik mijn bedtijd steeds langer uitstel omdat naar bed gaan betekend dat ik de volgende dag weer ergens de kracht vandaan moet zien te trekken om mezelf uit bed te slepen. Toch is er een lichtpuntje in de duisternis; want ik ben me meer dan ooit bewust van het feit dat het gevoel maar tijdelijk is. Dat het over zal gaan. Ook al weet ik nog niet wanneer.

Breien en haken zijn voor mij de ultieme manier om de rommelende gedachte even uit te zetten. Wanneer ik handwerk moet ik al mijn aandacht erbij houden om toeren en steken te tellen dat er geen ruimte is voor negatieve gedachten. Ik word er stil van. En soms is stilte heel fijn wanneer je gedachten normaal gesproken duizend verschillende kanten op willen.

Nu jij…

  • Wat zijn jouw hobby’s (naast lezen)?
  • Waar wordt jij rustig van?
  • Heb jij ook zo snel koude handen? Of ben jij zo’n menselijk straalkacheltje?

Laat een reactie achter en let me know!

2 thoughts on “Geen koude klauwen meer tijdens het schrijven

  1. Mooie handschoenen.

    Ik mag naast lezen graag kleuren, daar kan ik echt rustig van worden.
    Daarnaast mag ik ook graag taarten en cakes bakken. Verwacht nu geen mooie kunstwerken zoals je die bij heel veel bakkers ziet en op tv in de diverse bakprogramma’s, vooral dat hele fijne is voor mij niet weggelegd omdat mijn handen daarvoor teveel trillen (ik heb essentiële tremor), maar cakes, muffins en dergelijke gaat mij wel redelijk goed af.
    Ook mag ik graag breien en haken, daar wordt ik ook heel rustig van, maar gun mij daar de laatste jaren te weinig ttijd voor. Moet dat echt weer eens vaker gaan doen.
    Helaas ben ik geen menselijk straalkacheltje, maar ik heb wel een menselijk straalkacheltje (mijn man) waarbij ik soms mijn handen en voeten warm en anders hou ik ze even tegen de verwarming als ik het te koud heb.

  2. Wat een leuke handschoenen. De kleuren passen helemaal bij de herfst. Ik denk dat ik zelf voor een combinatie van paars en turquoise zou gaan want dat zijn mijn twee favoriete kleuren. Ik ben trouwens helemaal eens met wat je over haken zegt. Voor mij telt dat immers ook. Het repetitieve van die hobby zorgt ervoor dat ik tot rust kom. Jammer genoeg kan/mag ik het niet te lang achter elkaar doen. Bij haken krijg ik dan schade aan de zenuwen in mijn onderarm en bij het breien ontsteekt mijn schouder binnen de kortste keren. Tja, mijn lichaam wil precies wel heel graag bewijzen dat het een speciaal geval is a.k.a. het is altijd wel iets met dat Zwartraafje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.