Trope Tuesday #1; Verliefd op de vijand

Met het almaar groeiende aanbod boeken die onder de kop YA passen komt het ook steeds vaker voor dat we dezelfde stijlfiguren tegenkomen in verschillende boeken; een trope of troop. Op dinsdag verdiep ik me in een populaire trope. Naast mijn mening over de trope geef ik een paar voorbeelden van boeken waarin deze goed en origineel wordt toegepast en een boek met een cringewaardig gebruik van de trope. We bijten de spits af met een van mijn guilty pleasures: boeken waarin de heldin verliefd wordt op haar vijand… ik noem het de ‘Vrijand trope’.

Wat een eikel, ik wil mijn tong in zijn mond steken

Ik snap mezelf niet helemaal. Waarom kan ik zo smullen van hate-turns-to-love romances? Ik moet er zelf toch ook niet aan denken om een potje te tongworstelen met een van de jongens die mij vroeger hebben gepest. Hoe krijgen auteurs het dan voor elkaar om me te doen jubelen voor stelletjes zoals Juliette en Warner, Bianca en Wesley en who can forget… Elizabeth en Mr. Darcy? Het heeft waarschijnlijk meerdere redenen:

1. Beide kanten

Het is veel gemakkelijker om beide kanten te zien van een situatie wanneer je een boek leest. Soms omdat het verhaal vanuit meerdere perspectieven wordt vertelt en soms omdat je persoonlijke gevoelens je kijk op een personage niet vertroebelen. Je staat er verder vanaf en ziet daardoor gemakkelijk de achterliggende reden voor het gedrag van een schurk / bad boy. Dat maakt het gemakkelijker voor zo’n personage om zijn reputatie te herstellen in de ogen van de lezer.

2. Bad boys

Probeer het maar niet te ontkennen; we weten allemaal dat bad boys een soort kryptoniet zijn voor liefhebbers van romantiek in boeken. We houden van rotzakken met een klein hartje. Het helpt dat wij vaak sneller de ware aard van zo’n figuur doorzien dan de hoofdpersoon. Zo kan die nog een poosje voor ons vermaak hatelijk flirten met dit type. Daarbij voelt een romance nog eens extra intens als de jongen in kwestie zo halsoverkop verliefd is dat hij bereid ik om zijn leven te beteren voor zijn geliefde. En wij vreten dit soort troops met liefde op.

3. Slechteriken zijn veeeeel interessanter

Ik ben vast niet de enige die schurken honderdduizend keer interessanter vind dan de good guys. Slechteriken zijn namelijk onvoorspelbaar. Zelfs wanneer zo’n vlegel de liefde heeft verklaard aan de heldin houden wij nog ons hart vast want; meent hij het wel of is het een onderdeel van zijn sluwe, gruwelijke masterplan? Dat is toch veel spannender dan een romance met een braverik die je blind kunt vertrouwen.

4. Veilig gokken

En tenslotte… Je kunt je hart investeren in een schurk zonder dat je kans loopt dat je hart in het echte leven gebroken wordt. Want, iedereen wiens hart wel eens is gebroken door een onbetrouwbare playboy zal het erover eens zijn dat zo’n versplinterd hart helemaal niet fijn voelt. Het kan een reden zijn om jongens met een slechte reputatie met een boog te omzeilen… zelfs als je je stiekem wel tot hem aangetrokken voelt. In een fictieve bad boy kun je gerust je hart investeren, want – hoewel fangirl crushes niet onderschat mogen worden – zo’n fictieve crush kan je niet kwetsen op dezelfde manier als een real life bad boy. Allemaal redenen waarom het zooo lekker is om te lezen over romances tussen de goeien en de slechten.

Deze auteurs wonnen deze troop

Het gevaar met tropes is dat er een dunne grens is tussen trope en cliché. Ook kun je als auteur te ver gaan met een trope waardoor het ongeloofwaardig wordt. Ik zet daarom een paar boeken op een rij waarvan ik vind dat ze deze trope heel goed hebben toegepast.

***Pas op, want als je deze boeken niet kent kan dit deel mogelijk spoilers bevatten***

 

Juliette X Warner uit de Vrees me trilogie van Tahereh Mafi

Het duurde heel lang voordat ik door had dat Warner misschien toch niet zo’n eikel was als we allemaal dachten. Veel van zijn rare fratsen hebben te maken met zijn tiran van een vader die je jongen van jongs af aan heeft onderdrukt en gemanipuleerd. Ik vind het tof dat Tahereh pas iets op liet bloeien tussen Warner en Juliette nadat ze ons had laten zien dat Warners bedoelingen misschien toch niet zo kwaad waren. Mede door de romance tussen Warner en Juliette is dit een van mijn favoriete dystopische series en lucky us; er komt binnenkort NOG een boek uit in deze reeks. Whaaah!

Tip voor degene die de reeks nog niet kennen? Celebrate Books heeft een toffe box samengesteld met daarin alle reeds verschenen delen in deze reeks. Je kunt hem hier scoren voor maar 29,95!


Bianca X Wesley uit The DUFF van Cody Keplinger

Dit zijn waarschijnlijk mijn favoriete vrijanden. Wat ik vooral fijn vind aan dit boek is dat Wesley wordt neergezet als een klier en niet als een regelrechte pester (wat ik daarvan vind kun je zien bij mijn trope-don’ts). Ook is het al vrij snel duidelijk dat hij meer om Bianca geeft dan dat hij wil toegeven. Dat vind ik schattig. Ten slotte helpt het enorm dat Biance een stoer personage is. Wanneer Wesley haar kliert daagt ze hem uit in plaats van onder een dekentje te kruipen om te huilen. Ze geeft gas terug en wat volgt zijn hele fijne haat-flirts waar ik erg gelukkig van werd.


Elizabeth X Fitzwilliam uit Trots en vooroordeel van Jane Austen

Een belangrijk ingrediënt voor een goed uitgevoerde Vrijand-trope is een slow burning romance. Er mag op zich wel lust op het eerste gezicht zijn, maar het is ongeloofwaardig als de mening van het ene personage over het andere heel plotseling een drastische ommekeer maakt. Neem de ontluikende liefde tussen Elizabeth Bennet en haar Mr. Darcy.

In het begin had ik zo mogelijk een nog grotere hekel aan Darcy dan Lizzie, maar hij won me voor zich. Niet met een groots gebaar, maar naarmate ik hem beter leerde kennen. De onthullingen die werden gedaan met betrekking tot zijn geschiedenis. De respectvolle manier waarop hij omgaat met Lizzie afwijzing en verwijten. De manier waarop hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn vergissingen, te hulp schiet wanneer ze hem nodig heeft en druipend nat uit een meer klimt… wacht, volgens mij dwaal ik even af naar Lost in Austen (de miniserie). Heel langzaam maar zeker betert hij zichzelf om Lizzie waard te zijn en dat zet mijn zwijmelhart in overdrive.

Gewoon… nee.

Helaas kan het niet altijd meezitten. Ik las ook verschillende boeken waarin deze trope niet goed uit de verf komt. Althans, dat vind ik. Een veel voorkomend probleem is dat de auteur te grensverleggend wil zijn en als gevolg de plank volledig misslaat (opnieuw, dat vind ik). Een perfect voorbeeld hiervan is…

Tate X Jared uit Bully van Penelope Douglas

Ik wilde dit boek zo graag goed vinden. Ik hoopte op een boek waarin een voormalig pestkop het licht ziet zodat ik ook van hem zou kunnen houden, net zoals de hoofdpersoon zou gaan doen. Nope. Niet gelukt. Het begon okay; de auteur liet ons zien wat een eikel Jared was en hoe hij Tate genadeloos pestte. Sprong in de tijd naar het hier en nu en Tate wordt opnieuw geconfronteerd met Jared. De auteur had het verhaal heel veel verschillende kanten op kunnen sturen vanaf hier (zelfs de goede), maar in plaats daarvan gaat ze voor instalust. Wederzijdse instalust.

Sorry, maar nadat mijn sympathie was gewekt voor Tate vond ik het totaal niet geloofwaardig dat ze nu opeens hongert naar wat Jared haar te bieden heeft. En in plaats van het op een natuurlijke manier te laten ontwikkelen zodat ik het wel kan leren begrijpen… ontketend de schrijfster een pest-wedstrijd tussen de twee. Pesten is volgens mij geen goede vorm van voorspel. Klieren, kan ik nog begrijpen. Plagen, idem. Maar pesten is gewoon fout. Ik vond het zo stom en totaal niet sexy.

Natuurlijk kunnen meningen verschillen dus als jij dit boek juist tof vond dan hoor ik het graag in een reactie hieronder, want wie weet heb ik iets over het hoofd gezien.

 

Zijn er tropes waar jij fan van bent en die je graag voorbij wilt zien komen in deze categorie?

 

Deel ze dan met me in een reactie hieronder of neem contact met me op via een van mijn social media kanalen @cravingpages.

 

Only registered users can comment.

  1. Villains (als in: I’m evil and trying to destroy your empire), yes.

    Bad boys (als in: ik ben een player en/of bully “met zogenaamd een peperkoeken hartje”), that’s a no for me.

    Dus eigenlijk wél in fantasy maar niet in contemporary is zo’n beetje mijn regel, denk ik?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *